گر طبیبانه بیایی به سر بالینم

                                         به دو عالم ندهم لذت بیماری را!

او که نگاهش از قاب شکسته ی کنج دیوار شراره های آفتاب را در دلم می فروزد. تا زمانی که آخرین ستاره ی رویاهایم بر تصویر آسمانی ات بوسه زنند دوستت دارم.

      سیه چشمی به کار عشق افتاد        به من درس محبت یاد میداد

      مرا از یاد برد آخر ولی من                  به جز او عالمی را بردم از یاد

                                                **************

           با آنکه دلم از غم هجرت خون است

                                                شادی به غم تو ام ز غم افزون است

         اندیشه کنم هر شب و گویم یارب

                                                هجرانش چنین است وصالش چون است