در این روزها تنها باد سرد و آزار دهنده ای به سراغم می آید و با وزش تندش خاطراتی را که بر زمین با برگ های خشک و درختان پاییزی حک کرده بودم را با خود می برد.اما درون و انتهای قلبم نامی حک شد که هیچ طوفانی و هیچ قدرتی نمی تواند آن را با خود کوله بار کند.

این روزها

فقط چهره ی زیبای اوست که روبه رویم ظاهر میشود.و آن تبسم دلنشین اوست که دل غمگینم را آرامش میبخشد.زیرا اوست مرحمی برای روح زخم خورده ی من و من هر ثانیه میخوانمش که

                                                                                                                              بیا!